ROADTRIP OOST CANADA: MET DE CAMPER DOOR DE QUÉBEC REGIO

Met vele honderdduizenden meren, uitgestrekte wouden en een overweldigende natuur is Oost-Canada een ontzettend mooie bestemming. Joker Reizen kon ons overtuigen om met de camper naar Quebec te trekken, een primeur voor ons. Wat begon met een beetje koudwatervrees, sloeg al snel om in euforie. Want reizen met je 'huis op wielen' is comfortabel en avontuurlijk tegelijk en zorgt bovendien voor een groot gevoel van vrijheid. Onze 'maidentrip' heeft ons verbaasd door leuke en soms onverwachte ontmoetingen, spectaculaire uitzichten, natuur met een hoofdletter en last but not least, gezellige avonden bij het kampvuur.

On the road, zonder haast, 'onderweg zijn' is een stuk van de bestemming.

Koudwatervrees. Met een tikkeltje koudwatervrees, we zijn camper virgins, pikken we onze vierwieler op in Montreal, een stoere Amerikaanse Ford. Hij is lang en breed, maar dat zijn de Canadese wegen ook, verzekeren ze ons bij het verhuurbedrijf. Aan comfort hebben we alvast geen gebrek met een zit- en eethoek, een douche, drie slaapplaatsen, een kookfornuis en een koelkast met vriesvak. Bij de eerste Walmart onderweg vullen we onze provisiekast. Al snel smelt onze koudwatervrees als sneeuw voor de zon: na een half uurtje rijden lijkt het of we nooit anders dan met de camper hebben gereden. Een rit van 170km brengt ons op onze eerste bestemming: La Mauricie National Park met z'n vele meren. Onze kampplaats bevind zich middenin het groen. We wijden meteen onze camperkeuken in met een heerlijke warme maaltijd, de temperatuur is zwoel, de sfeer uitermate gezellig. Als de jetlag uiteindelijk toeslaat slapen we als rozen in ons nieuwe 'huis op wielen'.

"Al na een half uurtje lijkt het of we nooit anders dan met de camper hebben gereden."

La Mauricie National Park.

De natuur roept. We verkennen Nationaal Park La Mauricie met de camper over de 63 km lange scenic parkway die langs 150 meren slingert, die als blinkende parels aan elkaar geregen zijn. Ze werden gevormd door de vele gletsjers uit de laatste ijstijd. We maken een paar korte wandelingen langs o.a. Lac Édouard en Lac Benoit waar we voluit genieten van de overweldigende natuur. In het park leven een vijftigtal soorten zoogdieren, waaronder elanden, zwarte beren, bevers en rode vossen. Maar ook wolven, lynxen, wasberen en stekelvarkens worden er vaak gespot. Beren zien we niet en de elanden schuilen volgens de parkwachters in dit seizoen met hun kalfjes diep in het bos.

La Mauricie National Park.

Maar tot onze grote verbazing spotten we op onze niet eens zo lange hike een moeder met haar kalfje in het ondiepe water staan. We blijven binnen de boomgrens, op afstand met open mond naar ze staren. Wat een geweldig moment, dit is Canada op z'n best. Verder ontmoeten we onderweg nog enkele schildpadden, kikkers, nieuwsgierige eekhoorns, een das én een prachtige ijsduiker, het symbool van het park. Maar niets overtreft onze onverwachte encounter met het grootste hert ter wereld.

"Niets overtreft onze onverwachte encounter met het grootste hert ter wereld."

Petite-Rivière-Bostonnais, La Tuque.

Een Belgische connectie. Via de panoramische Route 155, langs de Saint Maurice rivier zetten we koers naar Lac Saint Jean, zo’n 375 km noordwaarts. We rijden met open ramen en genieten voluit van de buitenlucht en de mooie landschappen. Bij een tussenstop in Grandes Piles, een oud houtvlottersstadje, maken we kennis met een schone uit Charleroi die hier 35 jaar geleden de grote liefde vond. Ze heeft zich het français québécois (Canadees Frans) intussen helemaal eigen gemaakt, maar waarschuwt ons voor de nóg minder verstaanbare variant rond Lac Saint Jean. Een volgende stop maken we in La Tuque, qua oppervlakte de grootste stad van Canada, zelfs groter dan heel België, maar met slechts 11.000 inwoners. En dan ontdekken we nog meer Belgische connecties: de meren hebben hier tot onze verbazing klinkende namen als Lac Anvers, Lac Dinant, Lac Bruxelles, Lac Mons, Lac Louvain en Lac Flamand. In het gratis toegankelijke Parc des Chutes-de-la-Petite-Rivière-Bostonnais bezoeken we een klein museum bij de ingang, waar de locale fauna wordt belicht. En daar horen uiteraard beren bij.

Avond chillen op de kampplaats.

Picknicken doen we aan de voet van het 35m hoge verval van de Petite-Rivière-Bostonnais. Op de bulderende waterval na, is het er heerlijk rustig, rondom ons een uitgestrekt tapijt lichtgroene varens die mooi contrasteren met het donkergroene woud. In de vooravond arriveren we aan Lac Saint Jean, waarvan de horizon in het niets verdwijnt. Even wanen we ons aan zee. Overnachten doen we op de kampplaats van Parc National de la Pointe-Taillon in Saint Gideon waar we een eerste keer barbecueën en aan het houtvuur wegdromen bij een sprankelende sterrenhemel.

"De horizon van Lac Saint Jean verdwijnt in het niets. Even wanen we ons aan zee."

Lac Saint-Jean.

Bikes & Beers. Wanneer we 's morgens met onze huurfietsen vertrekken vanuit Alma, staat er een stevige wind. De 25km lange route die we volgen, loopt een stuk over Véloroute des Bleuets, een van de mooiste en populairste fietsroutes van Quebec. Bij een stuwdam ontmoeten we een Belgisch koppel dat net als wij met Joker individueel naar Canada is gereisd. We fietsen samen verder en steken af en toe een stevig tandje bij omwille van de harde wind die intussen golven over het meer stuwt.

Microbrasserie du Lac Saint-Jean: lekker streekbier uit Quebec.

Maar de beloning wacht in Microbrasserie du Lac Saint-Jean in Saint-Gédéon, waar we met onze landgenoten genieten van een lekkere biertasting. De calorieën die we al trappend wegwerkten, tanken we bij in hun bistro met een welverdiende hamburger. De weg naar onze volgende kampplaats in Baie-Eternité gaat via Route 170, met prachtige uitzichten op de Saguenay rivier. We rijden door kleine dorpen met houten huizen waar de bewoners, net als in de States, zich vanop hun veranda's aan de passage vergapen. De heuvels worden stilaan steiler, de bossen dichter en de muggen talrijker.

"De heuvels worden stilaan steiler, de bossen dichter en de muggen talrijker."

Route 170 langs de Saguenay rivier.

Saguenayfjord, uniek in Quebec. Ons ontbijt in Baie Eternité is er aan voor de moeite: muggen zwermen massaal op de kampplaats rond. Dan maar ín de camper. Op zoek naar een leuke hike, stelt de dame bij het infocenter van Saguenay National Park ons 'Sentier de la Statue' voor, een pittige klim van 440m met prachtige viewpoints. Samen met haar tip, beveelt ze nog een flesje muggenmelk aan. 'Het is de tijd van 't jaar, 't zal nodig zijn.' En gelijk heeft ze, want al bij het begin van de hike worden ze opdringerig, we zien zelfs hikers met kapruinen.

Baie Eternité, Saguenayfjord.

Maar we vergeten ze al snel want hoe hoger we klimmen, hoe spectaculairder het uitzicht wordt. Steile rotswanden verheffen zich majestueus uit het donkere water, omgeven door eindeloze bossen. Op het belvedère genieten we van een vijfsterren fjordzicht met in de verte Baie Éternité. Dit natuurfenomeen, dat miljoenen jaren geleden werd uitgesleten door gletsjers, is uniek in Quebec. Voor een onvergetelijke zonsondergang rijden we naar Anse-de-Tabatière, een torenhoge klif met een adembenemend uitzicht over de Saguenayfjord. Tot onze grote verbazing zijn we er bijna alleen en kunnen we ongestoord genieten van het kippenvelmoment dat volgt wanneer de lucht dieporanje kleurt en de zon langzaam de fjord inschuift. Pure magie!

"Pure magie wanneer de lucht dieporanje kleurt en de zon langzaam in de Saguenayfjord schuift."

Anse-de-Tabatière, het mooiste uitzicht over de Saguenayfjord.

David vs. Goliath. De 150 km kilometer lange rit van Baie-Eternité naar Grande Bergeronnes loopt figuurlijk op wieltjes. Er staat zelfs geen file bij de ferry die ons in Baie Sainte Catherine veilig de Saguenay over zet. Zeiden we al dat het laagseizoen hier niks dan voordelen heeft? Kort na de middag arriveren we bij Ecotours Mer et Monde waar we zeezoogdieren hopen te spotten in de Saint Lawrencerivier, die hier door de Québécois veelzeggend de bijnaam 'la mer' kreeg. Over een lengte van bijna 1200km stroomt deze machtige rivier, die een natuurlijke grens vormt met de VS, van het Ontariomeer naar de Atlantische Oceaan. De koude onderstroom en de overvloed aan plankton in het estuarium (waar we ons bevinden) trekt maar liefst 13 soorten walvissen aan.

Met zeekajakken op zoek naar zeezoogdieren.

Met Vincent en Manuel, twee ervaren gidsen van Mer et Monde, trekken we in zeekajakken het estuarium op: geen motor, geen lawaai, alleen wij en de natuur. Manuel stelt ons gerust: de kans dat we hier walvissen spotten is veel groter dan dat we er géén zouden zien. Eenmaal op het water legt Manuel ons in z'n mooiste français québécois de spelregels uit. Zo blijven we altijd op een veilige afstand van zeezoogdieren en wanneer beluga's ons benaderen (het zijn ontzettend nieuwsgierige dieren) varen we rustig de andere kant op. Manuel leert ons ook hoe we, indien nodig, een stabiel vlot kunnen vormen door onze kajakken dicht tegen elkaar aan te trekken. Zijn woorden zijn nog niet koud of er dagen al drie beluga's op. Hun witte ruggen steken fel af tegen het staalblauwe water, het is een uniek zicht.

Met zeekajakken de Saint-Lawrence op.

Volgens Vincent kunnen potvissen ons horen vanop 200 km afstand. Wij zien ze niet, maar zij weten dat we er zijn. Onder water kunnen ze heel wat decibels produceren, die zo luid zijn als een vulkaanuitbarsting. Terwijl een zwerm laag over het water vliegende ijsduikers onze aandacht trekt, richten onze gidsen plots stil en geconcentreerd hun neuzen in dezelfde richting. Er is duidelijk iets op til. En dan plots... beweging in het water, eerst een rug, dan de staart van een gigantische potvis die twee keer naar adem komt happen.

Pure adrenaline: walvissen spotten op de Saint Lawrence.

Hoewel we op een veilige afstand zijn, voelen we ons in onze diepliggende zeekajakken toch als David bij Goliath. Op de terugweg naar de oever plukken we nog wat zee-egels die zich hier massaal aan de rotsen vastklampen. Ze zijn een echte delicatesse, althans voor wie ze, zoals wij, graag lust. Nagenieten doen we op de oever met een picknick op de rotsen, terwijl we de Saint Lawrence afspeuren naar nog meer potvis. Enkel beluga's geven present, maar het beeld van de wegduikende potvisstaart blijft de hele weg naar Campground Chutes Frazer in Malbaie, op ons netvlies gebrand. Na alweer een lekkere barbecue onder een spectaculair ogende sterrenhemel, worden we moe, maar nog een steeds in euforie, in slaap gewiegd door de zacht bruisende waterval op het domein.

"Zelfs op een veilige afstand zvoelen we ons in de diepliggende zeekajakken als David bij Goliath."

Huron-Wendat Museum, Wendake.

Huron-Wendat. Wat de Québécois enorm siert, is dat ze buitengewoon sympathiek en behulpzaam zijn. Vaak beginnen ze spontaan een babbel, willen ze weten waar we vandaan komen en waarom we in Canada zijn. Onze reputatie ging ons duidelijk voor, want België kennen ze als het land van de Rode Duivels, bier en lekker eten. De uitbaatster van een benzinestation langs route 138 naar Quebec, ziet ons zelfs zo graag komen dat ze ons dansend en zingend naar de juiste pomp leidt. We maken een korte tussenstop in Baie Saint-Paul, een klein maar erg levendig stadje vol kunst, ambacht, kleurige huizen en lekkere koffie. Boetiekjes, galerieën en cafés zorgen er voor een zuiders gevoel. Terug op weg in onze mastodont weten we, als we Chateau Frontenac in de verte zien opdoemen, dat we bijna op onze bestemming zijn: Wendake, een indianenreservaat waar nog zo'n 1500 Wendat Huron leven.

Huron-Wendat Museum, Wendake.

Hun bewogen geschiedenis en rijke cultuur ontdekken we in het Huron Wendat Museum dat alleen al om z'n architectuur de moeite van een bezoek waard is. Vandaag leven er nog zo'n 5000 Wendat verspreid over Quebec en Ontario in Canada, Michigan en Ohio in de VS. De collectie van het museum omvat meer dan 300 artefacten, tastbare herinneringen die vandaag tot het Culturele Erfgoed van Quebec behoren. We zien traditioneel handwerk, kledij, sneeuwschoenen en mocassins, iets waarin de Wendat zeer bedreven zijn, maar ook zeldzame gebruiksvoorwerpen en rituele gewaden.

Huron-Wendat chefs (18e eeuw).

Een animatiefilm op groot scherm vertelt hún scheppingsverhaal. De Wendat geloven dat hun voorouders in een hemelse wereld leefden waaruit Yäa'tayenhtsihk, de dochter van een opperhoofd, in de zee viel. Op de rug van een zeeschildpad creëerde ze een groot eiland: Noord Amerika. De schildpad staat niet alleen symbool voor de schepping, maar ook voor vrijheid en volharding. Het is dankzij hun volharding, aanpassingsvermogen en vindingrijkheid dat de Wendat konden overleven. Tot de komst van de Franse kolonisten in 1535 leefden de families een vredig bestaan als overwegend landbouwers. Met de Fransen begonnen ze handel te drijven in het zeer begeerde beverbont. Dit leidde in 1763 tot de 'Beveroorlog' met de concurrerende Haudenosaunee, met zware verliezen tot gevolg. Niet alleen de oorlog, maar ook ziektes, zoals de pokken die de Europeanen meebrachten, leidde tot grote demografische drama's. De Wendatcultuur kent nu een echte revival. Door de wettelijke bescherming die ze vandaag op hun voorvaderlijke gronden genieten, zijn ze meer dan ooit begeesterd door hun scheppingsverhaal, gebruiken en tradities.

Een volle avond Wendat legendes in het Ekionkiestha Longhouse.

Met Dominic, een Wendat in hart en nieren, trekken we in de donkere uurtjes naar het Ekionkiestha' longhouse, een traditionele Wendathut die veel vertelt over hun levenswijze uit de periode vóór de Europese kolonisten. Rond een vuurtje praat hij trots over zijn voorvaderen, hun legendes en tradities. Het vuur is symbolisch, want de Wendat waken toegewijd over het Heilige Vuur. We hangen aan z'n lippen wanneer hij gepassioneerd vertelt over hun circulaire wereldbeeld waarin alle levende wezens gelijk zijn. Niet alleen hun respect voor de natuur, maar ook voor hun vrouwen is enorm.

In Wendake wonen nog zo'n 1500 Huron-Wendats.

Want de families leven volgens het matriarchale systeem waarbij vrouwen het laatste woord hebben, het zijn ook zij die de chefs kiezen. Hun autoriteit stoelt vooral op levenswijsheid en praktische vaardigheden. 'Wanneer mijn grootmoeder iets vraagt, spring ik,' lacht hij. Met de nodige trots vertelt hij ook over de vier Wendatclans, die elk hun eigen taak hebben. Zo zijn de beren de bewaarders van de balans, de herten brengen als runners boodschappen van dorp tot dorp, de schildpadden vertegenwoordigen het geheugen, want zonder geschreven taal moeten de verhalen doorverteld worden, nu nog steeds. Zelf is Dominic een wolf, een vredesbewaarder, een taak die hij heel ernstig neemt.

"Wendats leven volgens het matriarchale systeem waarbij vrouwen het laatste woord hebben."

Wendat gastronomie in restaurant 'La Traite'.

'Yakwïio, bon appetit!' In La Traite, het restaurant van het Wendat-Huronuseum, beleven we het culinaire hoogtepunt van de reis. Chef Anora Collier, de kleindochter van prominente Wendatchef, brengt er de rijke Wendatcultuur met een moderne twist op ons bord. 'La Terre Mère est celle qui nous a accueilli, elle est notre source de vie. Nous lui devons un grand respect.' Deze eeuwenoude Wendatfilosofie is háár leidraad voor het menu dat gestaag het ritme van zonnewendes en equinoxen volgt. We genieten er van een buitengewone culinaire beleving die geworteld is in de lange Wendattradities: hoogstaande gerechten, geënt op eeuwenoude recepten, verbonden met de natuur. Het is een unieke gastronomisch ervaring die we pairen met heerlijke Canadese wijnen en streekbieren.

Lac Supérieure & Lac Provost (Mont Tremblant National Park).

Bestemming 'Onderweg'. Na (alweer) een lekker ontbijt middenin de natuur op onze kampplaats, zetten we de 315km lange rit van Wendake naar Mont Tremblant in. We nemen Route 132, die de Saint Laurent rivier over vele kilometers volgt. We rijden ontspannen, zonder haast, vandaag is 'onderweg' de bestemming. In Trois Rivières doen we inkopen bij een lokale supermarkt waar we niet kunnen weerstaan aan de heerlijk ogende bosbessentaarten. De korte stop bij Lac Saint Pierre, een verbreding in de Saint Laurent, loopt langer uit dan bedoeld, nadat we aan de praat raken met een sportvisser en z'n vriendin. In de vooravond arriveren we op Campground Lac Provost waar we nog een mooie zonsondergang meepikken aan het bijzonder fotogeniek ogende meer. We zijn er helemaal alleen.

Rivière du Diable (Mont Tremblant National Park).

Alleen op de wereld. De morgen is koel, ochtendnevel zweeft over de meren, de zon priemt dromerig door het eindeloos groene landschap van Mont Tremblant, het oudste nationale park van Quebec. Aan meren is er in dit 1500km2 grote park geen gebrek, het zijn er 400. Wij trekken naar Lac Monroe waar we de grillig meanderende Rivière du Diable met de kano afvaren. Speelse stroomversnellingen voeren ons afwisselend langs torenhoge rotspartijen en muren van groen. Een grappig moment is wanneer een koppel zaagbekken ons over vele honderden meters escorteert, alsof het doodnormaal is.

Wildlife spotten vanuit de kano (Mont Tremblant National Park).

We spotten vele bosmarmotten en af en toe schiet een hert, vaak met kalfje, het bos in. We komen op adem op een van de okerkleurige strandjes en beleven een heerlijk 'alleen op de wereldgevoel'. Behalve het zachte, ritmische slagen van onze peddels breekt niks de stilte. 's Avonds settelen we ons nog een laatste keer rond een gezellig houtvuur en genieten we nog één keer van een lekkere barbecue. Een reis als deze is altijd te kort. De Québécois, het leven in de natuur en de grenzeloze vrijheid om met de camper door Oost-Canadese trekken, zullen we ontzettend missen.

"Het leven in de natuur en de grenzeloze vrijheid om met de camper door Oost-Canadese trekken zullen we ontzettend missen."

QUEBEC MET DE CAMPER PRAKTISCH:

Onze onvergetelijke campertrip door de Quebec regio werd tot in detail voor ons door Joker Reizen voor ons georganiseerd. Heb je na het lezen van dit artikel zin gekregen om zelf met de camper door Canada of de USA te trekken? Bij Joker kan je kiezen uit een uitgebreid aanbod van compacte campers tot grotere familie exemplaren. Wie nog meer avontuur wil kan ook met off road truckcampers reizen of kampeerbusjes voor wie natuur en steden wil combineren. Joker zorgt bovendien voor een uitgebreide manual met heel tips. Meer info op joker.be/camper